پایگاه خبری مردمی ها

در هنگام شروع دولت چهاردهم در هفتم مردادماه، نرخ ارز تقریبا ۴۸ هزار تومان بود. اکنون در هفتم اسفند این نرخ حدود ۹۲ هزار تومان در بازار معامله شد؛ یعنی این نرخ بعد از گذشت هفت ماه ۱.۹ برابر شده است. این میزان در دوره مدنظر برای هیچ‌کدام از دولت‌های پس از انقلاب سابقه نداشته است.

چرا مردم برای خرید محصول پُرمصرف و در عین حال پُرکشت با تولید بالا در کشور مجبور به خرید اقساطی بشوند و اینگونه با خفت برای خرید یک کیلو سیب زمینی باید در دو - سه قسط مجبور به پرداخت شوند! چرا باید کار به اینجا برسد؟!

سید علی خمینی گفت: تا وقتی مردم را داشته باشیم و مسئولان ما دنبال کسب رضایت مردم باشند، هیچ چیز ما را شکست نمی‌دهد. اگر روز به روز با فساد و دنیا طلبی مردم را از خود دور کردیم، ضربه می‌خوریم و عامل شکست ما همین خواهد بود.

آمار‌های اخیر بانک مرکزی که بازتابی از وضعیت اقتصادی سال گذشته است، در عین حال که به دولت سیزدهم معطوف است، اما چشم اندازی از عدم توجه به مسائل اقتصادی و خطر تکرار امار‌های نگران کننده در برخی بخش‌ها را نشان می‌دهد.

شروع کار دولت چهاردهم با اتفاقاتی همراه شد که شاید در تاریخ جمهوری اسلامی ایران بی‌سابقه بوده است. فردای روز استیضاح، اسماعیل هنیه در تهران ترور شد، به چندماه نکشید که تمام رهبران مقاومت کشته شدند و ایران و اسرائیل به رویارویی مستقیم نظامی پرداختند.

پیش از این واژه «فقر آفریقایی» در مقالات بسیاری از اقتصاددانان تکرار شده بود و نسبت به خطر عبور از این خط فرضی اقتصادی هشدار داده بودند. پرسش این است که آیا کشور در حال حاضر از این خط عبور نکرده است؟

تجربه شکست حذف ارز ترجیحی ۴۲۰۰ تومانی و تبعات آن بر افزایش قیمت کالاهای اساسی و سفره مردم بار دیگر در حال تکرار شدن است.

بله آقای رئیسی. ما که از شما توقعی نداشتیم. می‌دانستیم چنین می‌شود و بعد ازاین هم خودمان را آماده کرده ایم برای روز‌های سخت‌تر و بدتر. نیاز به علم غیب نیست.

اولین اثر مثبت داخلی توافق ایران و آمریکا در زمینه تبادل زندانیان و آزاد شدن طلب ایران از کره جنوبی این بود که همان روز انتشار خبر با اینکه جمعه و تعطیل بود قیمت دلار به میزان قابل توجهی سقوط کرد. این واقعه نشان داد برخلاف نظر مسئولین که بار‌ها گفته‌اند ما زندگی مردم را به مذاکره گره نمی‌زنیم، چه آن‌ها بخواهند و چه نخواهند زندگی مردم به مذاکره و بازسازی روابط با کشور‌های صاحب نفوذ جهان گره خورده است.

انتظار دیگر مردم از دولتمردان، صداقت است. دادن آمار‌های نادرست، وعده‌های غیرعملی و پنهان کردن نارسائی‌ها در تبلیغات و مصاحبه‌ها و گزارش‌ها، مردم را نسبت به دولتمردان بی‌اعتماد می‌کند.